De confrontatie

Viva ScreenZo voelt het. Als ik Viva Magazine download, zoek naar de juiste pagina en ontdek dat er maar liefst vier pagina’s gevuld zijn met mijn verhaal. De confrontatie. Niet eerder stond het zo op papier. Overigens geschreven door iemand anders, wat het nog heftiger maakte.

Een paar weken geleden werd ik getagd in een facebookbericht. Freelance tekstschrijver/journalist Vivienne Groenewoud zocht vrouwen – van mijn leeftijd – die last hebben van tinnitus. Na de week van tinnitus en de ophef rondom de euthanasie van Gaby Olthuis blijkt er interesse te zijn in ‘mijn kwaal’. Natuurlijk wil ik meewerken aan een interview. Hoe meer aandacht voor tinnitus en hyperacusis hoe beter!

Maar als ik eenmaal bij Vivienne aan tafel zit schiet ik toch weer in mijn vaste goedpraatmodus. Hoewel het heel lastig is om te leven met alle geluiden in mijn hoofd en om me heen, sta ik er altijd wel positief in. Naar de buitenwereld.

Ja, het is lastig, maar ach, ik ga er niet aan dood.

Dat is wat ik altijd zei. Maar wat ik ineens niet meer durfde te zeggen na de documentaire over Gaby Olthuis. Maar ondanks dat blijf ik positief. “Het is nu eenmaal zo, ik kan er toch niets aan veranderen.”

Maar Vivienne wil meer! Voorbeelden, situaties. Hoe doe ik dat thuis? Op mijn werk? Als ik een feestje heb? Kan ik wel gewoon functioneren? Kan ik voorzorgsmaatregelen nemen? Raak ik niet in een sociaal isolement? De ene vraag na de andere vuurt ze af. Per mail. En terwijl ik mijn antwoord type dringt steeds meer tot me door dat het misschien wel eens een heel confronterend artikel kan worden. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn omgeving. Je ziet het niet aan me. En ik doe meestal ook wel mijn best niet te laten merken dat ik last heb. Nu staat er ineens zo’n zwaar verhaal op papier.

Wat vond ik het spannend. De dagen voor de publicatie. Met knikkende knieƫn download ik de Viva. In de inhoudsopgave zie ik dat ik op pagina 54 moet zijn. Snel blader ik door, de rest lees ik nog wel. Terwijl ik lees word ik steeds rustiger. Vivienne heeft het prachtig beschreven. Heftig, maar duidelijk. Helder en toch op mijn manier: met de positieve klanken die ik er graag in houd. Dat houdt mij op de been!

Voor wie het nog niet gelezen heeft, hieronder staan de vier pagina’s. En Vivienne: bedankt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.