Story of my life

Elizir: retro in Essaouira

Voor de derde keer lopen we door de hoofdstraat van Essaouira. Het moet hier toch ergens zijn? Stom, zonder kaartje vertrokken. Maar ja. Als je in Marrakech een blik op een kaartje wierp, stonden er minimaal drie Marokkanen klaar om je te helpen. In ruil voor geld natuurlijk. In Essaouira laten ze je met rust, maar dat wisten we toen nog niet.

Toch maar even terug naar het hotel om op de kaart te kijken. Hebben we ons zo vergist? Ja, het staat er toch. Straat uit, om het pleintje heen. Rechts langs de stadsmuur, hoofdstraat in. En dan ergens rechts in een zijstraatje. Poging 4.

Het zijstraatje blijkt een passage te zijn, onopvallend door de vele poorten en deuren in de straat. De voordeur zit nog dicht. Over 10 minuten zijn we welkom, zo staat op een briefje op de deur.

Nog maar een rondje lopen dan.

Na wederom langs de vele kleurrijke winkeltjes te wandelen (zouden we al herkend worden?) komen we weer terug in de passage. De congiërge zit al bij de deur om ons welkom te heten. We lopen de trap op. Een boel rommel op de eerste verdieping, dit kan het niet zijn. Nog een trap omhoog. Daar wijst een vrouw ons dat we toch echt op de eerste verdieping moeten zijn. De rommel blijkt een enorme 60’s retro-verzameling. Schilderijen, lampen, platen, vazen, boeken, wekkers, bakjes, potjes….eenmaal goed gefocust is het een geweldig ingericht restaurant: Elizir.

Dit is geen toevallige rommel. Alles is met zorg bij elkaar gezocht. Alles heeft een eigen plekje.
Met het onmiskenbare gekraak van een grammofoonplaat klinkt “It’s oh so quiet” door Betty Hutton. “Shh! Shh!” Abdellatif heet ons welkom in zijn domein. We zijn de eerste gasten en zoeken een plaatsje bij het raam, uitkijkend op de hoofdstraat. Maar eigenlijk hebben we meer oog voor de details van de inrichting.

Abdellatif heeft een aantal jaren in Italië gewoond. De culinaire kennis die haar daar heeft opgedaan wordt nu gecombineerd met Marokkaanse lekkernijen. Op de kaart niet alleen tajine en couscous, maar ook gnocchi en ravioli (“home made”, zegt hij glimmend van trots). In de keuken maakt madame Soued (en team) de meest wonderlijke gerechten die allemaal even lekker smaken.

Niet lang na onze komst is het restaurant – zo’n 12 tafeltjes maximaal – vol. Een Nederlands/Frans koppel besteedt het eerste uur binnen aan het maken van foto’s van de inrichting. Een Engels koppel (from Cambridge) eet dubbel zoveel dan ze gewend zijn. En wij? Wij genieten van een heerlijke fles wijn en sluiten af met een geweldig stuk chocoladetaart.

Het filmpje hieronder is bijna drie jaar oud. Inmiddels is de verzameling retro-producten ook verdrievoudigd volgens mij. Zo leeg was het helemaal niet! We waren helaas ons fototoestel vergeten. Ik had zelfs mijn iPhone niet bij me! Daarom wat plaatjes van internet 😉

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: