Het circus is in de stad

Vannacht werd ik wakker en ik wist het. Het circus!

OordoppenGisteren zette ik een foto op Facebook van mijn oordoppen. Mijn vriendjes voor de wedstrijd Nederland – Costa Rica. Het WK is voor mensen met tinnitus en hyperacusis geen pretje. Als je al een heel strijkkwartet in je hoofd hebt, zijn de toeters eigenlijk geen welkome aanvulling. Ja, ‘eigenlijk’, want dit is geen klaagzang! De buren hielden een feestje. Met muziek, toeters en met Frank Snoeks op vol volume (in vertraging, dus echo) door de speakers. De toeters waren volkomen terecht. Wat deed Oranje zijn best. Op naar de finale!

Maar dan wel met doppen in, voor mij geen feestje. Ik leef natuurlijk niet altijd in ‘stilte’. Laatst nog naar een geweldig concert van Ed Kowalczyk geweest. Met doppen in natuurlijk. Concerten zijn zoveel mooier als je gehoorbescherming in hebt. Geloof me! Maar dan kom ik ook voor de muziek en alleen de muziek. Ik kan me dan afsluiten voor de omgeving en richt me alleen op de muziek, die door de doppen ook niet pijn doet aan mijn oren. Met zo’n voetbalwedstrijd ligt dat anders. Toeters, commentaar (in echo), af en toe vuurwerk, gejuich, muziek, beats en onze eigen geluiden: de tv, de koelkast die aanslaat, voetstappen op de vloer, een zak chips…je kunt het zo gek niet bedenken: zonder focus hoor ik alles en daar word ik dan knettergek van. Typisch baalmomentje.

Ik heb mijn concentratie gisteren dus maar in een boek gestoken. Af en toe spiekend naar de tv. Soms het boek weggelegd om op het puntje van de bank te zien hoe Sneijder steeds vol op de paal schoot. Aan het einde van de strafschoppen was mijn boek uit. Het was net zo spannend als de wedstrijd.

“Wat doet dit nou met jouw hoofd?”

Die vraag krijg ik steeds vaker. Het is zo moeilijk uit te leggen. Hoe vertel je iemand wat je hoort, als je het niet tastbaar kunt maken. Of hoorbaar in dit geval. Niemand hoort en voelt wat ik voel. Mijn geluid laten horen geeft een beetje antwoord. Maar daarmee leg ik de druk niet vast.

Vannacht werd ik wakker en ik wist het.

Meestal onthoud ik mijn dromen niet. Vannacht wel. Het was klip en klaar: dát doet het met mijn hoofd! Ik droomde over een optocht. Een circus. Ik stond langs de kant van de weg en er bleven maar wagens voorbij gaan. Met luide muziek, harde motoren en schreeuwende mensen. Carnaval, kan ook. In de loop van de optocht veranderden de wagens. Eerst nog van die pipo-wagens, later enorme tanks met rupsbanden. De een na de ander. Het leek wel uren te duren. Toen ik wakker werd was het alsof ze niet langs mijn hoofd waren gereden, maar over mijn hoofd.

En zo voelt het vandaag de hele dag. Gelukkig weet ik dat niet alle dagen zo zijn. Vanavond vroeg naar bed, goed slapen en dan speelt het strijkkwartet morgen weer een rustige Adagio…in opmaat naar het volgende blaasorkest op woensdag.

Het plaatje op de homepage is van Jan de Kinder – voor het kinderboek “Het circus is in de stad” door Pieter van Oudheusden & Jan de Kinder

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.