Je mag wel gaan, mama – de eerste schooldag

Je mag wel gaan, mama. De eerste schooldagDikke tranen rolden over haar wangen. Jelka begon haar eerste schooldag minder vrolijk dan gedacht. Groep 3, toch al spannend. Gisteren vroeg ze me weer wat ze me al weken vraagt: Hoe moet ik dan leren lezen en schrijven?
Mijn uitleg blijft hetzelfde: “Dat leert meester Sander je wel. Trouwens, je kan al een beetje lezen en schrijven, toch? Gaat je wel lukken, lieverd!”

Sinds een paar dagen heeft ze naast deze vaste vraag ook een vaste opmerking: “Ik zit in de nieuwe klas naast Suray!”
Jelka kent Suray al sinds het kinderdagverblijf. Ze hebben een soort haat-liefde verhouding. Kunnen niet zonder elkaar, maar ook niet met elkaar. Sterker nog, de hele vakantie is de naam Suray niet gevallen. Merel, haar naam hoorden we wel vaak. Merel was echter op vakantie toen wij thuis waren. Andersom kregen we een kan-Jelka-met-Merel-spelen-appje toen wij net uit het vliegtuig stapten. In Turkije.

Maar goed, Jelka bedenkt dus een paar dagen voor die eerste schooldag dat ze nóg een vriendinnetje heeft. Suray. Dáár zit ze naast in de klas, ze weet het zeker. Mijn vermoeden, dat dit een zelfverzonnen feit is, wordt bevestigd. Ze zit in een groepje met Denis (ja, met 1 n, maar je zegt wel Dennis, blijkbaar), Ronja en Thomas. Thomas zat bij haar in groep 1/2b, Ronja zit bij Mirthe op ballet en Denis kenden we ook al. Geen onbekenden dus. Suray zat helemaal aan de andere kant van de klas.

Vrijwel direct springen de tranen in Jelka’s ogen.

Ik wil hier niet zitten. Dit is een stomme plek!

De meelevende blikken van Ronja en Thomas (Denis zat in zijn eigen wereld) hielpen niet echt. Suray hing intussen de clown uit in haar eigen groepje .
“Ze zwaait niet eens naar mij”, zegt Jelka beteuterd.
Meester Sander zegt bemoedigend dat ze echt niet het hele jaar zo blijven zitten. De tranen drogen op en na wat gekietel verschijnt er zelfs een lach op haar gezicht.

Ineens komt die bezorgde blik weer terug.
“Maar ik heb helemaal geen potlood! Hoe moet ik nu leren schrijven?”
Thomas grijpt zijn kans om contact te maken.
“Die krijgen we zo van meester Sander en die mag je dan in je laatje stoppen!”
Giebelend ontdekken ze dat de gloednieuwe tafeltjes niet één, maar twee laatjes hebben. Een grote voor de boekjes en een kleintje voor nog veel meer potloden, stiften, gummen en andere zooi. Dik tevreden kijken ze elkaar aan. Ik krijg nog een vette high five en een knuffel.

Je kunt wel gaan, mama.

De eerste schooldag, het blijft best een opgave voor kinderen … maar zeker ook voor ouders!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.